Poezia 1


Përjetësia është një plazh lakuriq!
 
Përjetësia është nje plazh lakuriq
dhe shekujt janë plazhistët  e saj.
Lakuriqësia është atje rreptësisht e detyruar.
 
Shekujt e dalë në pension,
të cilët ende veshin sytjena ose mbathje
do të përjashtohen prej plazhit.
 
Ata nuk mund të notojnë në detin e saj të pacakë.
 
Tregohu vigjilent, poet!
Rrobaqepësit tiranikë
e kanë veshur shekullin tënd trashë.
Shekulli yt, të thërret ta zhveshësh atë lakuriq...
 
...Shqyji poet, shallin, rrobat e tij mbytëse!
Ti, dhe shekulli yt, lindët lakuriq!
Nëna kohë ju pret të ktheheni lakuriq...
 
Përjetësia është një plazh lakuriq,
dhe shekujt janë plazhistët e saj të dashur...
 
Shekujt dhe poetët të cilët ende
veshin sytjena ose mbathje,
nuk mund të notojnë në detin e pacakë!
 

Rezart  PALLUQI              www.rezartpalluqi.com
                                                                                        

Poezia 2

Kohë për paqe !

Orë kohëgroposëse.
Kur do të ndalosh së rrotulluari
rreth kokave të shqyera ?

Orë barbare!
Kur do të pushojnë akrepat e sekondave
të shpojnë sytë njerëzore si ullinj?

Akrepat e orës përse e shpojnë diellin,
si bostan i kalbur?

Orë primitive, e larë në vaskë gjaku!
Kur do të bjerë shi i kaltër
në fushën e orës tënde?

Kur? Kur? A mund të më thuash?
Kur do t’i ndërrosh bateritë?
Jo të mbushura me gjakun e zi të tokës?

Kur do të rrotullohen akrepat e tuaj shekullorë,
rreth horizontëve buzëputhur?

A do të munden pëllumbat
ndonjëherë të të kurdisin?
 

Rezart  Palluqi

www.rezartpalluqi.com