Kanë vajtur shtatë muaj e gjysmë qëkur mbaroi Lufta e Kosovës, një ndër konfliktet më masmediale të shek XX. Matja trivjeçare e forcave mes UÇK-së dhe Beogradit, që u radikalizua në qershor 1996 e që kulminoi me mundjen dhe tërheqjen e trupave serbe në verën 1999, është përcjellur nga të gjitha agjencitë e lajmeve. Në lajme, reportazhe, studime për së afërmi, introspektiva etj, janë shestuar shumë aspekte të kësaj lufte. Në radhë të parë, natyrisht, vëmendja është përqëndruar te Natoja, kryesisht te njoftimet për kapacitetin operacional të saj, etj. Pastaj, gazetarët kryesisht i kanë shoshitur aftësitë mbrojtëse të Beogradit, strukturat mbrojtëse të serbëve dhe aleancat e tyre diplomatike. Mirëpo, në këto shestime një faktor, që shumë do ta quanim kryesor, ka rënë në hije; ai që, duke i shpallur luftë pushtetit brutal të Beogradit dhe, njëherit, edhe symbylljes kryeneçe të Perëndimit para gjenocidit shumëvjeçar në Evropë, e pruri punën deri te lufta e hapur mes Natos dhe Beogradit. Është këtu fjala natyrisht për UÇK-në, për organizatën ilegale, fillimisht me pak anëtarë fanatikë, e cila brenda pak muajsh vajti e u shndërrua në një ushtri kryengritëse me mëse 15.000 vetë nën armë. Në ditët e veta më të shkëlqyera UÇK-ja e mbante nën kontroll efektiv mëse gjysmën e Kosovës; epope kjo së cilës, në shek XX, ia kalon vetëm rasti i Kryengritjes së Madhe të vitit 1920.

Pas luftës, UÇK-ja ra pre e po atij fati politik që e ka nënshtruar tërë kombin shqiptar gjatë shek. XX. Ajo u çmua si e rrezikshme, meqë u vlerësua se ekzistenca e saj kish rrezik t'i frymëzojë shqiptarët nëpër shtetet fqinje, e në radhë të parë në IRJM ("Maqedoni"). Ky qëndrim ndaj UÇK-së, që mjerisht gjallon ende nëpër qerthujt e diplomacisë ndërkombëtare, pati ndikim intim te raportimet e gazetarëve të huaj nga Kosova. Si pasojë, roli e rëndësia e UÇK-së dhe shqiptarëve në krijimin e status quosë së re në Siujdhesën Ilirike janë lënë në sfond. Në të njëjtën kohë, zhdukja e emrit të UÇK-së i ka hapur udhë shumë riinterpretimeve posteriori rreth Luftës së Kosovës. Si të tilla tingullojnë p.sh. shumë prej (vet)lavdërimeve lazdrane të Perëndimit. Poashtu si të tilla, por aspak të pasherra e fundekrye qëllimkëqia, dalin edhe pohimet e sotme të Beogradit nëpër kuloaret diplomatike, se gjoja UÇK-ja s'paska qenë problem, se UÇK-në serbët e paskan pasur në dorë, se UÇK-ja paskësh qenë para zhbërjes në momentet e ndërhyrjes së Natos, etj etj.

E vërteta është se Beogradi gjatë pranverës dhe verës e kulminoi gjenocidin shumëvjeçar mbi popullsinë joserbe të Kosovës, duke vrarë mëse 10.000 civilë të paarmatosur e duke i zhvendosur prej vatrave të veta rreth 1.5 mil të tjerë. Por, është poaq e vërtetë se ushtria e policia serbe, as pas kësaj barbarie të pashembullt në historinë e Evropës, nuk arritën ta zhdukin UÇK-në. Përkundrazi, sikundër po bëhet e ditur tani edhe nëpër mediat serbe, ushtarët e policët serbë në Kosovë e kishin jetën në rrezik prej UÇK-së deri në ditën e mbramë. Faktet flasin vet: gazetarët herakë, që hynë në Kosovë për ta regjistruar avancimin e pararojës së Natos, patën mundësi t'i regjistrojnë edhe duarshtërngimet e para ndërmjet ushtarëve të Natos dhe heronjve të kësaj lufte, ushtarëve të UÇK-së. Por, le t'i lemi "rrenat" e gazetarëve, le t'i lemi edhe "mburjet" e komandantëve të UÇK-së. Se cila qe forca e rëndësia e UÇK-së në Kosovë na rrëfejnë, pos tjerash, edhe burimet serbe. Ç'thonë ato? Cilat resurse i pati angazhuar Beogradi në Kosovë në luftë kundër UÇK-së dhe a e mbështesin ato pohimin e Beogradit se UÇK-ja "s'qe problem"?
 




____________
You feel you now have control, don't you?
You think you will walk away untested. I promise that my work will continue. That I have ensured.
You think it is over, but the games have just begun.

Download Forum









-----------------------------------------

Kundërshtarët e UÇK-së: Shërbimet e fshehta
Truri që i koordinonte të gjitha veprimet e Serbisë kundër Kosovës dhe UÇK-së ishte - dhe është! - Shërbimi i sigurimit shtetëror (serb. SDB). Kreu i këtij shërbimi, trashëgimtar i denjë i OZNA-s dhe UDB-së famëkeqe, është i vendosur në kthinat e Ministrisë së punëve të brendshme (serb. MUP), te godina e dikurshme e ish-Shërbimit të sigurimit federativ, në bulevardin e Knez Milloshit në qendër të Beogradit. Detyrën e vet, zbulimin dhe kundërzbulimin, SDB e kryen përmes nënndarjeve të veta, Degës për kërcënime të brendshme e ekstremistë të vendit (ish-dega për armiq të brendshëm), Degës për shërbime analitike, Degës për shërbim teknik, dhe Degës për personel. Buxheti i SDB-së është sekret shtetëror; ai ndahet nga fondet e Ministrisë së brendshme (serb. MUP) e plotësohet nga fonde sekrete, që burojnë prej trafiqeve të paligjshme me drogë, me armë, etj. SDB-ja gëzon qasje të pakufizuar edhe te shumica e sektorëve të ekonomisë, të komercit e të jetës bankare serbe. Ky shërbim, pos tjerash, e ka detyrë edhe ruajtjen e Millosheviçit dhe të familjes së tij; Senta Milenkoviç, truproja e Millosheviçit, është transferuar prej Njësitit të posaçëm të policisë te nëndega e SDB-së që merret me ruajtjen e krerëve të shtetit, si kuadër me detyrë që ta riorganizojë atë sektor.

Që më 1993, SDB-ja e përqendroi kundër filizave të UÇK-së veprimtarinë e shumicës së agjentëve serbë të dërguar në Kosovë, secili nga të cilët e kish nën kontroll një rrjet të spiunëve joserbë. Ky rrjet përfshinte kolaboratorë të fshehtë të regjimit në të gjitha shkallët e shoqërisë, prej qarqeve intelektuale-politke në Prishtinë e deri te romët e goranët e kufirit. Përpos mbledhjes së informatave rreth vargut të komandës, efektivit dhe logjistikës së UÇK-së, rrjeti i kontrolluar nga SDB-ja kish poashtu urdhër që të përhapë dezinformata dekurajuese në popullsi. Lufta speciale kundër UÇK-së zhvillohej në tri shkallë. Aty ku ish e mundur, rrjeti i SDB-së përhapte dyshime për ekzistencën e UÇK-së. Nëse kjo nuk hahej, UÇK-ja kualifikohej si "sajesë serbe", alternativisht si sajesë shqiptare por "që çon ujë në mulli të Serbisë". Ndërsa aty ku nuk shkonte pazari fare, vartësit e SDB-së kishin urdhër të kërkojnë që UÇK-ja, në emër të korrektësisë politike etj etj, të del me emrat e udhëheqësve të vet. Këto udhëzime ishin përcjellur për në Kosovë direkt nga zyra e Jovica Stanishiçit, pas konsultimeve të thukta në Degën analitike të SDB-së. Mjerisht, në lojën e SDB-së u përfshinë, me dashje a pa dashje, edhe një pjesë e rezistencës qytetare shqiptare, e cila ndjehej e sfiduar (!) nga lufta e armatosur e UÇK-së. SDB-ja ishte aktive edhe në botën e jashtme, direkt ose përmes mantelit diplomatik. Nëpër ambasadat e Beogradit në shumicën e vendeve të Evropës dhe në SH.B.A. ekziston qeliza e SDB-së, që merret me zbulim-kundërzbulim, infiltrim dhe operacione speciale.

Në disa nga këto vende, si p.sh. në Zvicër, në Gjermani e në Çeki, në prag të luftës dhe gjatë luftës SDB-ja kreu operacione speciale kundër interesave të supozuara të UÇK-së; në Zvicër u atakua me armë në mënyrë spektakulare ish-Ministria për informacion e Republikës së Kosovës e u kurdisën bomba në një tubim shqiptarësh; në Gjermani e në Çeki u likuiduan persona që SDB-ja dyshonte se luanin rol kyç në rrjetin logjistik e informativ të UÇK-së, etj. Në shërbim të luftës kundër UÇK-së, SDB-ja e vuri teknikën më moderne. Pos tjerash, kundër UÇK-së u aktivua edhe sistemi supermodern i përgjimit 2001, importuar nga Britania e Madhe më 1990, në kohën e Ante Markoviçit. Ky sistem i kompjuterizuar ka kapacitet t'i përgjojë pasivisht mëse 40.000 biseda në minut, ndërsa aktivizohet për incizim vetëm kur të përmenden të aq "fjalët kyçe", si p.sh. UÇK, luftë, armë, etj. I njëjti sistem u vu në përdorim edhe në përgjimin të ambasadave të huaja në Beograd, për të cilat SDB-ja dyshonte se kishin kontakt me UÇK-në. Kërcënimi UÇK e detyroi SDB-në të porositë pajisje të avancuara te industria elektronike serbe, te EI në Nish e te Instituti Mihajlo Pupin, për punimin e të cilave kërkohej teknologji e shtrenjtë nga Perëndimi; blerja e saj shkaktoi jo pak probleme ekonomike. Pos kësaj, SDB-ja u detyra të blejë në Rusi edhe 3.000 copë miniaparate përgjuese, prej të cilave shumica u plasuan në Kosovë, e tjerat në Serbi. Nëpër të gjitha stacionet kryesore të policisë në Kosovë, kati i epërm ishte i mbushur me aparaturë përgjuese, e cila i mundësonte personelit serb t'i përgjojë pa u vërejtur të gjitha bisedat telefonike.

Tërë ky zell i SDB-së nuk kish si të shkonte pa asnjë sukses. Por, fatkeqësisht për të e fatmirësisht për Kosovën, grackat që i kishin ngrehur agjentët serbë dhe spiunët e tyre, shumica prej tyre të njohur me emra, nuk arritën ta mbytin UÇK-në si qe paramenduar. Sot, SDB-ja është përgjegjëse për detyrën e ndjeshme të koordinimit të punës së agjentëve dhe të ekstremistëve lokalë serbë kundër Kosovës së re. Sikur e dëfton rasti i freskët i Mitrovicës, puna e tyre zakonisht nuk mbetet pa rezultate. Në komunitetin zbulues e kundërzbulues serb në Kosovë bënte pjesë edhe dega me anim ushtarak, Shërbimi kundërzbulues (serb. KOS), ndonëse në forma shumë më modeste se sa që mendohet zakonisht. Arsyet e pasivitetit të KOS-it ishin politike; ato kishin të bëjnë me mosbesimin tradicional të Millosheviçit ndaj ushtrisë dhe animin e tij kah policia, krahu i tij më besnik. Kur shpërtheu lufta në Kosovë, KOS-i, për shkak të paranojës së Millosheviçit, kish pësuar dobësim të ndjeshëm në kuadro e në fonde, të cilat kishin vajtur në favor të SDB-së. Madje, ish-kreu i KOS-it, Gjen. Aleksandër Vasilijeviç, dhe rrethi i tij përpak i kishin shpëtuar gjyqit e burgut, më 1992 e 1993, pas shthurrjes së ish-Jugosllavisë. Më 1993, Millosheviçi e kish vënë në krye të KOS-it Gjen-kol. Aleksandër Dimitrijeviç, një besnik të vetin të verbër, praktikisht me detyrë që ta neutralizojë KOS-in, në favor të SDB-së.

Gjatë Luftës së Kosovës, është vërejtur që KOS-it i besohej kryesisht detyra monotone e përgjitimit të komunikimeve të Ushtrisë Shqiptare, USH. Sot KOS-i në parim e ka pushuar punën e vet në Kosovë. Por SDB-së dhe KOS-it, në frontin diplomatik, si përmendëm më lartë, kundër-UÇK ka marrë pjesë edhe Shërbimi i informacionit dhe dokumentacionit (serb. SID), një mantel i krijuar tash vonë pranë MUP-it për ta mbuluar spiunazhin diplomatik. Përgjimi i ambasadave të huaja që dyshohej se kishin lidhje me UÇK-në, si p.sh. i asaj shqiptare, amerikane, britanike, gjermane, etj, bëhej p.sh. nga SID-ja, në bashkëpunim të ngushtë me SDB-në, e cila i siguronte dhe koordinonte të hollat, kuadrot dhe pajisjet teknike. SID-ja ka qenë kryesisht aktive në Beograd dhe disa herë në botën e jashtme. Në Kosovë, që është trajtuar si zonë lufte, përgjimi p.sh. i Zyrës informative amerikane ka mbetur detyrë e agjencisë më me përvojë, SDB-së.
 




____________
You feel you now have control, don't you?
You think you will walk away untested. I promise that my work will continue. That I have ensured.
You think it is over, but the games have just begun.

Download Forum









-----------------------------------------

Garnizoni i uniformuar serb në Kosovë që u angazhua në fushëbetejë kundër UÇK-së përbëhej prej një laryshie të forcave të ndryshme. Forca më e madhe përbëhej prej policisë serbe, të komanduar nga Ministria e punëve të brendshme (serb. MUP). Gradualisht, prej të aq "revolucionit antibyrokratik" të Millosheviçit e këtej, MUP-i është bërë bedemi kryesor i regjimit në Beograd, meqë Millosheviçi, si përmendëm, s'para u beson eprorëve ushtarakë. Në vitin 1999 p.sh., Beogradi për buxhetin e MUP-it ndau 6 md USD, ndërsa për Ushtrinë Jugosllave (serb. VJ) vetëm 1 md USD. Sipas burimeve kompetente, buxhetit të MUP-it duhet shtuar edhe gati 3 md USD nga fondet e fshehta prej trafiqeve të paligjshme me droga, me armë, etj. Kreu i MUP-it është përherë besnik i Millosheviçit; për një kohë të gjatë në krye të saj ka qenë Jovica Stanishiç, një ndër veglat më qorre të führerit serb, kryetar i organit suprem për çështje të sigurisë në Beograd, Këshillit të sigurisë. Në këtë detyrë, Stanishiçi gëzonte kontroll të plotë mbi SDB-në, mbi komunitetin informativ ushtarak, si dhe mbi Shërbimin për informacion e dokumentacion (serb. SID).

Jovica Stanishiçit i janë dhënë publikisht meritat për zbulimin e hershëm të UÇK-së; ai përmendej si Armiku Nr 1 i UÇK-së. Në përgjithësi, tërë kuadrot e MUP-it, para se t'u ngjiten shkallëve të karrierës, më së pari është dashur të dëshmohen në "frontin e Kosovës". Numri i pjesëtarëve të uniformuar në MUP është rritur gradualisht gjatë viteve '90. Më 1990, MUP-i i kishte mëse 40.000 pjesëtarë; më 1995 mëse 80.000 pjesëtarë aktive plus të tjerë në rezervë; ndërkaq më 1997, raportohet se MUP-i i ka rreth 120.000 pjesëtarë të uniformuar. Policia serbe ish e vendosur jo vetëm nëpër stacione e nënstacione, por edhe në kazermat e ushtrisë. Për sa i përket Kosovës, vetëm në Prishtinë ekzistonin shtatë stacione kryesore e katër nënstacione. Tjera stacione kryesore ka patur në Gjakovë, Pejë, Mitrovicë, Ferizaj, Gjilan, dhe Prizren, secili i pajisur me facilitete të avancuara për përgjim të komunikimeve, të hapura vetëm për SDB-në. Hordhitë e MUP-it që hidheshin kundër njësive të UÇK-së ishin të paguara më mirë se ushtria e rëndomtë e të pajisura me 150 transportues të blinduar (TB) e me 170 mortaja 82 mm, si dhe me helikopterë.

Formacioni më i fortë i MUP-it i përdorur kundër UÇK-së ishte Njësia e posaçme e policisë (serb. PJM), e quajtur në media edhe Njësia antiterroriste e policisë ose Njësia e ndërhyrjes së shpejtë. Kjo njësi, që për detyrë parësore e ka ruajtjen e godinave zyrtare në Beograd dhe kontrollin e trazirave urbane, në shkurt 1998 dërgoi në Kosovë, me urdhër enkas të Jovica Stanishiçit, një efektiv prej 700 vetësh, të cilit fillimisht iu ngarkua detyra e asgjësimit të UÇK-së në Drenicë. Njësia e posaçme e policisë qe grushti i hekurt i garnizonit serb në Kosovë, të stërvitur shtatë ditë në javë në përdorim të armëve të zjarrta e të ftohta e në mjeshtri luftarake, si dhe me përvojë të paçmueshme lufte nga Kroacia e Bosnja. Shef i Njësisë së posaçme të policisë është Franko "Frenki" Simatoviç, Ndihmëszëvendësministër për punë të brendshme në Serbi; vartësit e tij quheshin mes veti edhe "Kaubojët e Frenkit". Simatoviç është besnik i paluajtshëm i Millosheviçit, që ka avancuar rrufeshëm në karrierë duke e organizuar ndihmën e Beogradit për serbët e Bosnjes gjatë luftës atje. Krahu i tij i djathtë është Raja Bozhoviç; që të dy këta kanë qenë disa herë në Kosovë, në Prishtinë, Pejë e gjetiu, për t'i inspektuar trupat e veta.

Vizitat e tyre s'ishin të kota; në ato pak raste të rralla kur UÇK-ja ka arritur ta shtie në dorë kufomën e ndonjë pjesëtari të kësaj njësie (ata u bënë të njohur, pos tjerash, edhe duke i tërhequr me çdo kusht kufomat e shokëve të vrarë), te ta janë gjetur p.sh. çizme cilësore nga Perëndimi, që kushtojnë nga 200 USD. Kjo njësi, e cila më 1998-1999 e la tërësisht kazermën e vet "13 Maji" në Beograd për të luftuar në Kosovë, ka bashkëpunuar ngusht me ekstremistët ndër "Vullnetarët serbë" të Arkanit, të njohur si Tigrat, si dhe me "Skyfterët e bardhë" (Beli orlovi) të Sheshelit. Njësia e Franko Simatoviçit është vënë në përdorim në shumë fronte të Kosovës, prej Drenicës e deri te Alpet Shqiptare. Kjo njësi, në bashkëpunim me ekstremistët lokalë serbë të njohur me emra, është fajtore, pos tjerash, edhe për dy masakrat më famëkeqe gjatë Luftës së Kosovës, të asaj në Prekaz si dhe të asaj në Reçak.

Njësitë speciale të policisë (serb. SJP), formacione këto më masive në numër se sa ai PJM, janë formuar sipas modelit rus të ushtrisë së brendshme dhe e përbëjnë trungun e forcave të MUP-it që janë hedhur kundër UÇK-së. Ato kanë një efektiv burimor prej 7.000 vetësh, që në rast nevoje është plotësuar me efektiv nga njësitë tjera dhe me ekstremistë lokalë. Gjatë stacionimit në terren ato fitonin mëditje të majme, kurse ishin të pajisura me njësi artilerike, me njësi raketore me shtretër shumëgrykësh, me artileri kundërajrore, si dhe me 14 automjete të blinduara Praga, të armatosura me kundërajror të kompjuterizuar zjarrkthyes 14.5 mm. Pragat u përdorën për herë të parë në Kosovë, pasi Beogradi i kish blerë krejt vonë, në qershor 1997, dhe shkaktuan jo pak dëm në radhët e UÇK-së. Njësitë speciale të policisë njiheshin si "Beretat e kuqe"; emërtim ky që i fyente forcat speciale të ushtrisë, të cilat e quajnë veten poashtu "Beretat e kuqe".

Totali i numrit të angazhuar nga MUP-i në Kosovë, përfshirë këtu edhe Njësinë e posaçme të policisë, mbahet ende sekret shtetëror. Burime të mirinformuara vlerësojnë se MUP-i në Kosovë i ka patur të stacionuar mesatarisht rreth 40.000 trupa, 28.000 të uniformuar dhe 12.000 në veshje civile. Dihet p.sh. se shpenzimet për ta mbajtur garnizonin në Kosovë e përbënin mëse gjysmën e buxhetit total të MUP-it, apo diku rreth 4.5 md USD / vit. Një numër i konsiderueshëm i efektivit nga radhët e njësive të MUP-it, shumica e të cilëve njihen me emra, kanë mbetur në Kosovë, për t'i organizuar e mbështetur, në koordinim të SDB-së, provokimet kundër shqiptarëve dhe Natos, si p.sh. rastin e fundit të Mitrovicës.
 




____________
You feel you now have control, don't you?
You think you will walk away untested. I promise that my work will continue. That I have ensured.
You think it is over, but the games have just begun.

Download Forum









-----------------------------------------

Ushtria e rregullt në kohën e Luftës së Kosovës, si përmendëm më lartë, qe privuar nga shumëçka, për shkak të rrethanave, por edhe për shkak të manisë së Millosheviçit kundër eprorëve të karrierës. Më 1997, buxheti i ushtrisë kishte rënë nga 5 md USD në 1 md USD, ku mbeti për disa vjet me radhë. (Sivjet, në vitin 2000, Beogradi i ka ndarë ushtrisë 2.5 md USD për t'i riparuar dëmet e shkaktuara nga fushata ajrore e Natos; një shumë kjo që s'mjafton as për së afërmi për plotësim të nevojave të ushtrisë.) Më 1990, shtatmadhoria e ushtrisë e kish kryer një reformë të themelshme, përmes së cilës u braktis forma divizionale e organizimit dhe u adaptua ajo në brigada.

Qëllimi i riorganizimit ishte adaptimi ndaj rrethanave të reja dhe të aplikohen mësimet nga fushëbetejat e Sllovenisë dhe të Kroacisë; me numër të zvogëluar të rekrutëve, ushtria duhej të fitojë në fleksibilitet operacional, në manovrabilitet dhe në iniciativë taktike. Njëherit, riorganizimi në brigada i ngarkoi me përgjegjësi një mori të eprorëve të rinj, të cilët Beogradi shpreson të bëhen krah i fortë i Serbisë në të ardhmen. Në momentin e shfaqjes publike të UÇK-së, ushtria serbe ishte e ndarë në tri armata dhe një korpus; Armata 1 e orientuar drejt Veriut dhe Kroacisë, Armata 2 e orientuar drejt Bosnjes, Armata 3 e orientuar drejt Kosovës, Shqipërisë dhe IRJM-së ("Maqedonisë"), si dhe Korpusi Special.

Në luftë me UÇK-në u angazhua aktivisht Armata 3 si dhe Korpusi Special. Ky i fundit përbëhej nga një brigadë e blinduar, nga Brigada 63 parashutiste dhe Brigada 72 e sabotazhit në Pançevë. Ndërsa Armata 3, Fronti Jugor e Juglindor, përbëhej nga Korpusi i Nishit, Korpusi i Leskocit, dhe Korpusi i Prishtinës, që veç ai i kishte Brigadën 15 të mekanizuar, Brigadën 52 të artilerisë mikste, Brigadën e lehtë 58 të mekanizuar, Brigadën e mekanizuar 102 antiblind, Brigadën 243 të blinduar, Brigadën 549 të motorizuar, si dhe Brigadën raketore kundërajrore, njësi këto të stacionuara anembanë Kosovës. Korpusi i kishte gjithsejt 10.000 trupa profesionalë të kontraktuar me rroga mujore, të cilët pas mobilizimit të përgjithshëm e mbërritën numrin 25.000. Në ushtrinë serbe, "fronti i Kosovës" ka qenë tradicionalisht detyra absolutisht më e besueshme që mund t'i jepej një eprori madhor; shthurrja e ish-Jugosllavisë në krye të Armatës 3 e pat gjetur p.sh. Gjen.

Ratko Mlladiç, që u bë famëkeq më vonë si kriminel lufte në krye të agresionit serb kundër Bosnjes. Në mes të vititi 1998, komandant i Armatës 3 u emërua Gjen. Dragoljub Ojdaniç, i martuar me motrën e gruas së Millosheviçit. Gjen. Ojdaniç u bë shpejt i njohur te inteligjenciet perëndimore për pohimet e veta se atij, gjatë shërbimit në Prizren, shqiptarët gjoja ia kishin dhunuar vajzën etj etj. Emërimi i tij te të gjitha palët e involvuara u prit si shenj ogurzi. Gjen. Ojdaniç komandant të Korpusit të Prishtinës e emëroi Gjen. Nebojsha Pavkoviç, një mediokër ushtarak, i cili mungesën e talentit e kompenzon me servilizëm dhe, siç është vërejtur kohëve të fundit, me fjalamani boshe. Armata 3 mbështetej nga dy njësi të zgjedhura, nga Policia ushtarake si dhe nga Korpusi i forcave speciale, ose të aq Beretat e kuqe (të ushtrisë). PU-ja komandohet direkt nga Drejtorati i sigurimit pranë Shtatmadhorisë së VJ-së dhe është një ndër njësitë më të përgatitura për luftë në ushtrinë serbe.

Korpusi i forcave speciale si njësi është formuar në gusht 1992. Ajo përbëhej nga një brigadë e motorizuar, një tjetër e mekanizuar, nga Brigada 63 parashutiste në Nish si dhe nga Brigada 72 speciale (komandose). Ajka e ushtarëve të PU-së dhe të Beretave të kuqe përgatiteshin pastaj bashkarisht në dy njësi të posaçme për operacione sekrete, Sokolët gjegjësisht Kobrat, të stërvitur në përdorim të armëve të heshtura, armëve paralizuese, pajisjeve optike për pamje natën, etj; Kobrat p.sh. që përbëheshin nga dy aradha me gjithsejt 60 pjesëtarë, ishin të stërvitur edhe në përdorim të armëve jokonvencionale, si p.sh. në përdorim të harkorëve (harqeve të fiksuara). Këto njësi janë përdorur për infiltrim dhe sulmim të disa caqeve të zgjedhura të UÇK-së.
 




____________
You feel you now have control, don't you?
You think you will walk away untested. I promise that my work will continue. That I have ensured.
You think it is over, but the games have just begun.

Download Forum









-----------------------------------------

Shtatmadhoria serbe në planin e vet luftarak i kish besuar Korpusit të Prishtinës që t'i mbajë dy vija të mbrojtjes, pikësëpari atë Pejë - Gjakovë - Prizren, me postblloqe të forta në Morinë, Gorozhup, Pashtrik, Koshare e Kozhnjer e me mbështetje nga Korpusi i forcave speciale, për ta ndaluar kalimin e kufirit; pastaj vijën Leposaviq - Mitrovicë - Vushtri - Prishtinë - Ferizaj, me mbështetje nga elemente të Armatës 3 të stacionuara në Serbi. Për ta reailzuar këtë detyrë, Gjen. Pavkoviç e kish vendosur nga një brigadë të blinduar në Prishtinë e në Ferizaj, ndërsa në Mitrovicë e në Pejë, gjegjësisht në Gjakovë e në Prizren, nga një brigadë të mekanizuar. Deri me nisjen e fushatës ajrore të Natos, angazhimi i ushtrisë serbe qe kufizuar në nivelin taktik, si pengesë në kufi dhe si mbështetje e fortë e prapavijë e MUP-it. Me nisjen e bombardimeve, ushtria e ktheu tërë Kosovën në fushëbetejë, duke e shkrehur Operacionin Patkoi me qëllim të shkatërrimit definitiv të UÇK-së. Së pari, në Gjakovë, në Prizren, në Ferizaj dhe në Gjilan u dërguan përforcime nga njësitë e Nishit dhe nga Korpusi i Leskocit. Pasi u shtërngua kësisoji vija e kufirit, Korpusi i Kragujevcit në bashkëpunim me MUP-in u lëshuan tatëpjetë prej luginës së lumit Ibër, në një demonstrim flagrant të dhunës ekscesive.

Prej Mitrovicës nëpër Vushtrri e Prishtinë e më tutje drejt jugut, Korpusi i Kragujecit i shtyu para me zjarr e hekur mëse 1.5 mil civilë, me qëllim që, bashkë me popullsinë civile, ta shkulë e ta rrokullisë me çdo kusht edhe UÇK-në drejt kufirit, ku, sipas planit serb, po e priste sopata. Ndërkaq, Korpusi i Uzhicës, pjesë e Armatës 2, kish zënë pozita të reja në Sanxhak që në shkurt 1999, për t'ia prerë UÇK-së mundësinë e kundërveprimit drejt Tregut të Ri (Novi Pazarit) e për ta shtuar trysninë kundër Mitrovicës dhe Pejës. Operacioni Patkoi u zbatua me qëllim final që të zbrazet Kosova nga popullsia shqiptare, meqë ish kuptuar mirë se vetëm ashtu do të çrrënjoset UÇK-ja. Në vazhdën e këtij operacioni, forcat serbe, në bashkëpunim me MUP-in dhe vullnetarët lokalë serbë, i përsëritën krimet më të neveritshme të luftës nga vitet 90. Drita e blertë për Operacionin Patkoi është lëshuar nga Këshilli i sigurisë, më konkretisht nga Millosheviçi e Jovica Stanishiçi, mbikëqyrja strategjike ishte detyrë e Këshillit Suprem Ushtarak, të vendosur në bunkerin komandues në Beograd, ndërsa komandant operacional ishte vet shefi i shtatmadhorisë serbe, Gjen.

Dushan Samarxhiç. Operacioni Patkoi u zhvillua nën komandë të ushtrisë, por në bashkëpunim të ngushtë mes ushtrisë, MUP-it dhe ekstremistëve lokalë serbë, të njohur me emër. Operacioni u pasurua me forma jokonvencionale, të panjohura nga Bosnja e nga Kroacia; një numër i njësive policore e ushtarake kishin urdhër të prerë t'i heqin uniformat çdo dhjetë ditë e të veshen civilë, për ta shtuar konfuzionin te UÇK-ja e për t'i mbuluar gjurmët e krimeve në rast të disfatës (meqë rezultati i kësaj lufte, për dallim të asaj në Bosnje, nuk ishte i ditur që prej fillimit). Më tej, Kobrat dhe Sokolat u veshën në uniforma të UÇK-së dhe kryen aksione diversive në prapavijë të UÇK-së, në Alpet Shqiptare, si dhe brenda në Shqipëri. Njësitë e angazhuara kundër pozitave të UÇK-së kishin tanke moderne M-84 dhe aso T-55, transportues të blinduar dhe automjete të blinduara vëzhgimi të prodhimit rus e gjermanolindor, topa e hauvica prej 105 mm e 122 mm, topa 130 mm, hauvica repetitive 122 mm, hauvica 152 mm e 155 mm, mortaja 82 mm 120 mm, si dhe sisteme raketore, YMRL-32 128 mm e raketahedhës shumëgrykësh M-63. Në këtë arsenal bënte pjesë edhe raketa ruse tokë-tokë FROG-7, e cila nga një largësi prej 100 km terrorizonte pa dallim rajone të tëra civile nën kontroll të UÇK-së.

Serbët patën mbështetje me zjarr prej regjimentit të aeroplanëve M-21 në Prishtinë, prej Njësisë transportuese në Nish, pjesë e Brigadës 63 parashutiste të Korpusit Special, si dhe nga regjimenti i aviacionit i stacionuar në aeroportin ushtarak të Kralevës. Krahas armatimit konvencional, ushtria serbe në javët e fundit të konfliktit me UÇK-në i vuri në përdorim edhe helmet luftarake, sarin dhe tabun. Ajo i rrahu pozitat e UÇK-së, kryesisht të Brigadës 138 AR në vijën e kufirit shqiptar, me predha me mbushje helmuese, duke i rrezikuar kështu me dije jetërat e dhjetëramijëra ikanakëve civilë, pleq, gra e fëmijë, që kishin marrë arratinë drejt Shqipërisë. Angazhimi i ushtrisë prej shfaqjes së UÇK-së e deri te tërheqja e Beogradit nga Kosova në qershor 1999 ka shkallëzuar pra, progresivisht brenda tri vjetësh, prej goditjeve taktike më 1996 e deri te operacionet e nivelit strategjik më 1999.

Fillimisht angazhimi i ushtrisë ishte i kufizuar, vetëm në vijën e kufirit ndërshqiptar, meqë Beogradi kish hedhur në luftë brenda Kosovës forca të mëdha të MUP-it, të motivuara, të pajisura mirë e me përvojë lufte, dhe s'kish interes të shkaktojë kot shkallëzim diplomatik. Poashtu, ushtria i kish vënë në dispozicion të MUP-it facitilitetet dhe infrastrukturën e vet. Megjithatë, kjo nuk mjaftoi për ta shtypur UÇK-në. Gradualisht, ushtria serbe zuri të angazhohet kundër UÇK-së gjithnjë e më tepër edhe në brendi, me artilerinë e vet të rëndë dhe me njësitë tankiste, fillimisht në ofenzivën e majit 1998, e derisa u hodh në sulm me gjithëçka që kishte, në shkurt - qershor 1999. Por, tërbimi i ushtrisë serbe kundër popullsisë shqiptare dhe joserbe u kthye si bumerang shkatërrues kundër vet Beogradit, meqë ai praktikisht u bë casus belli që e provokoi ndërhyrjen e Natos në Kosovë.
 




____________
You feel you now have control, don't you?
You think you will walk away untested. I promise that my work will continue. That I have ensured.
You think it is over, but the games have just begun.

Download Forum









-----------------------------------------

Në vend të përfundimit Njoftimet ekzistuese dhe ende jo të plota për totalin e resursve të përdorura dhe për mënyrën e përdorimit të tyre në luftën e Kosovës na e krijojnë një sfond të besueshëm, që e rrëfen më së miri, pa asnjë propagandë, rolin dhe rëndësinë që ia ka dhënë UÇK-së pikërisht kundërshtari i saj më i egër, Beogradi. Për egërsinë gjenocidale të treguar kundër popullsisë civile gjatë gjahut kundër UÇK-së, Gjykata ndërkombëtare për krime të luftës me seli në Hagë i ka shpallur të pandehur për krime lufte një varg politikanësh e eprorësh ushtarakë e policorë, më në krye me kryetarin e shtetit, Sllobodan Millosheviç.

Një mori shërbimesh sekrete me përvojë të vjetër e me një rrjet të gjërë e të përpunuar spiunësh, një garnizon pushtues me mëse 65.000 mijë trupa gjithsejt, 40.000 policë (28.000 të uniformuar e 12.000 civilë) si dhe 25.000 ushtarë të rregullt, të armatosur deri në dhëmbë e të indoktrinuar si mos më keq për luftë, si dhe përpilimi e zbatimi gjakftohtë i një operacion barbar për holokaust të tërë Kosovës, të gjitha këto e dëshmojnë më së miri se sa "lehtë" e paska pasur Beogradi ta zgjidhë problemin UÇK. UÇK-ja mund të eliminohej vetëm po të shkulej me rrënjë tërë Kosova. Ky çmim qe aq i lartë, sa Beogradi ngurroi derisa s'i mbeti më asnjë rrugë tjetër për be - e atëherë ishte tepër vonë, meqë brutaliteti serb e kish sfiduar tashmë ndërhyrjen e botës së qytetëruar. Natyrisht, ky qe edhe qëllimi i strategëve të UÇK-së. Ata e kishin të qartë se një ushtri guerile nuk mundet dot ta vë përfundi në fushëbetejë komplet tërë armatën federale të armatosur gjer në dhëmbë; aq më pak kur strukturat civile shqiptare ishin infiltruar gjithandej nga shërbimet sekrete serbe. Mirëpo ata, duke i fryrë pandarë zjarrit të luftës çlirimtare, ishin të vendosur t'ia bëjnë Beogradit çmimin e qëndrimit të pakapërcyeshëm.

Në këtë objektiv të tyre, falë vlerësimit të drejtë të situatës ndërkombëtare, ata aritën rezultat maksimal. Njësoj si shumë vende evropiane në LDB që u çliruan prej nacionalsocializmit gjerman me ndihmën e aleatëve, e që tashti e quajnë veten "fuqi fitimtare", ashtu edhe Kosova u çlirua prej nacionalsocializmit serb me ndihmën e aleatëve; dallim të vetëm përbën ndoshta fakti se në Kosovë, rezistenca vetjake qe shumë më e fuqishme se sa, ta zëmë, në Francë gjatë LDB. Në përfundim, shtrohet pyetja: përse ngulmojnë atëherë kaq shumë Beogradi dhe aleatët e agjentët e serbëve në propagandën e vet kundër UÇK-së? Tupani, thonë, bie për atë që ka veshë. Lufta serbe kundër Kosovës vazhdon, ndonëse nën dhe, përderisa në Beograd qëndron në pushtet po ai kryetar e po ata politikanë që e hartuan gjenocidin e dekadës së shkuar mbi joserbët e ish-Jugosllavisë, po ata eprorë ushtarakë e policorë që e zbatuan atë gjenocid, si dhe po ata intelektualë, priftërinj e shkencëtarë që e frymëzuan, e bekuan dhe e mbështetën atë.

Serbia është poshtëruar, por ajo nuk ka hequr ende dorë nga Kosova; përkundrazi, ka indikacione të forta se atje planifikohet ethshëm Kthimi i Madh. Ndaj përgatitet terreni err e terr përditë, duke nisur qysh tashti. Për këtë arsye, për sa i përket Beogradit, e para gjë që duhet vdekur, varrosur e harruar, madje në turp, është fryma UÇK. Nëqoftëse e arritë këtë objektiv, Beogradi e di se do t'ia arritë ta futë përsëri njërën këmbë brenda në Kosovë.
 




____________
You feel you now have control, don't you?
You think you will walk away untested. I promise that my work will continue. That I have ensured.
You think it is over, but the games have just begun.

Download Forum









-----------------------------------------